Vorige week kwam het bericht naar buiten, dat de Rijksoverheid paal en perk wil stellen aan hoge winstuitkeringen in de zorg.
Het komt vaker in het nieuws, dat zorgaanbeders (vaak grote ketens) slechte zorg leveren, maar wel hoge winsten realiseren.
Denk aan Comed, een keten die huisartsenpraktijken opkocht. Na “reorganisatie” kon men de basiszorg niet leveren. Reden: de oprichters wilden een marge van 35 % realiseren.
Nederland is dan in rep en roer. Ergens terecht natuurlijk, want we hebben het wel over belastinggeld. Voor alle duidelijkheid: er zijn gelukkig genoeg zorgaanbieders, die wel goede zorg leveren tegen een acceptabele prijs. Daar gaat het volgende ook niet over.
Maar als u een aannemer voor een verbouwing in de arm neemt, zet u ook alles eerst op papier. Welke materialen gaat men gebruiken (kwaliteit)? Hoeveel manuren gaan erin zitten? Wat gaat het allemaal kosten? Enzovoort.
Tussentijds kunt u altijd nog kijken of alles naar wens verloopt voordat u de volgende termijn overmaakt.
En daar schort het bij de overheid nogal eens aan. Weliswaar zien overeenkomsten het licht, maar van enige materiele controle blijkt vaak geen sprake. Bijkomend probleem is natuurlijk, dat u het zelf voelt als de aannemer slecht werk levert. Iemand, die zorg inkoopt voor bijv. een gemeente heeft daar persoonlijk minder belang bij.
De grootste kostenposten zijn vaak huisvesting en personeel. En daar is dan ook de grootste besparing te halen. Gebouwen hebben achterstallig onderhoud, dat met knip- en plakwerk wordt verdoezeld. Er is te weinig of niet voldoende gekwalificeerd personeel.
De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd is onderbemand (net als UWV en de Belastingdienst) en een controle heeft soms niet veel om het lijf. Eventuele tekortkomingen worden door de zorgaanbieder weggemasseerd met een “verbeterplan”. Zo’n verbeterplan krijgt een marginale toetsing en de zorganbieder het voordeel van de twijfel.
Een volgende controle laat in de regel op zich wachten en de vorige medewerker is dan al ergens anders aan de slag. Zijn opvolger moet maar hopen, dat het dossier op orde is, maar begint al met een achterstand.
Omdat de controlecapaciteit beperkt is, spitst men die controle soms toe op bepaalde deelaspecten. Gevolg: het grote plaatje blijft buiten beeld. Denk aan constructies met BV’s uit dezelfde groep. De zorgaanbieder zelf heeft dan acceptabele marges, maar de toeleverende BV’s halen de winst binnen. Om efficent te kunnen werken wil men een controle ook nog wel eens aankondigen. Op dat moment is natuurlijk alleen maar gekwalificeerd personeel aanwezig en ziet alles er best wel redelijk uit.
Het wil ook nog weleens schorten aan de specifieke opleiding van de met inkoop belaste ambtenaren. De zorgaanbieder legt de betrokken ambtenaar eens flink in de watten en die waant zich even tussen de Grote Jongens.
Hoe moet en kan het dan wel? Een paar suggesties. Breidt allereerst de controlecapaciteit uit. Maar ja, ambtenaren kosten geld; politiek dus moeilijk haalbaar. Houd de lijnen kort tussen enerzijds de afdeling, die de aanbesteding beheert, en de afdeling, die de controle uitvoert. Zo kunnen afspraak en realisatie makkelijker met elkaar worden vergeleken. Zorg ervoor, dat die controle ook echt iets voorstelt. Doe aan dossiervorming. Neem in de overeenkomst sancties op bij herhaalde wanprestatie. En durf ook door te bijten.
Kortom een gezonde dosis wantrouwen. Want u weet het: vertrouwen is goed, controle is beter.
Wilt u meer weten? Neem dan contact op met R&S Consult. Het eerste gesprek is altijd vrijblijvend en kosteloos.
Doorsturen van dit bericht is toegestaan, maar dan wel met bronvermelding: 073bedrijfsadvies.nl.
R&S Consult spant zich in om de inhoud van deze website en bovenstaand bericht zo actueel, juist en volledig mogelijk te houden. Desondanks is het mogelijk dat de inhoud gedateerd, onvolledig en/of onjuist is.